Im wystarczać dołek do sadzenia, a dalsze rozrastanie się korzeni uniemożliwi zbita i nieprzepuszczalna ziemia, na którą iglaki są szczególnie uwrażliwione. Wymagania odnośnie do odczynu gleby są różnorodne. Większość iglaków dobrze rośnie na glebach normalnych, nie za suchych, lekko kwaśnych. Nieco więcej wapnia potrzebują: cedr atlantycki (Cedrus atlantica Glauca), jałowiec sawina (Juniperus sabina Femina oraz Tamariscifołia), świerk pospolity (Picea abies), sosna bośniacka (Pinus leucodermis), kosodrzewina ( Smugo), sosna czarna (P. nigra ssp. nigra var. austriaca), cis pospolity (Taxus baccata). Gleby bardziej kwaśnej (pH 5) wymagają: jodła szlachetna (Abies procera Glauca), jodła Veitcha (A. Yeitchii), jałowiec chiński (Juniperus ehinensis Pfitzeriana), świerk sitkajski (Picea sitchensis), limba (Pinus cembra), kosodrzewina (P. mugo). Na glebach silnie kwaśnych (pH 4) najlepiej rozwijają się: cyprysik Lawsona (Chamaecyparis Lawsoniana Ellwoodii), świerk kłujący (Picea pungens Glauca).